full screen background image

Onze paarden

Terug naar alle paarden

Puk

Opgenomen: 1992-06-11
Geb. Datum: 1992-06-11
Geslacht: Merrie
Ras: New Forest
Ras Info:
Soort:
Kenmerk:
Schofthoogte: 145
Afkomstig: Velserbroek
Puk

Hoe Puk bij ons kwam.
Puk kwam bij ons toen ze 13 jaar was. We, mijn dochter en ik, wilden graag een rustig
paard en mijn instructrice raadde Puk aan: “Puk is verkocht aan een manege en loopt mee in de
lessen. Ze is een goed paard maar ze gaat kapot omdat ze niet geschikt is als manegepaard.”
Wij hebben Puk met die wetenschap gekocht. Ze was geestelijk afgesloten van haar omgeving,
reageerde nergens op. Twee hoeven waren slecht. Haar achterbeen zwaaide naast haar lijf in plaats
van onder haar lijf. Haar achterkant zat zo vast dat het leek alsof ze in haar broek had gepoept, zo
raar liep ze. Ze had pijn als ze het hoofdstel in kreeg. Over de weg en in de natuur rijden was ze
nauwelijks gewend.

Gezondheid Puk vroeger en nu.
We zijn begonnen met haar ijzers eraf te halen. De Natural Balance-hoefsmid bekapte haar iedere
tien weken.. Het heeft drie jaar geduurd voor haar hoeven weer sterk waren en ze op de stenen kon
lopen. Ze wordt nog steeds op deze manier bekapt. Ze loopt nu onbekommerd over stenen.
Haar linkerachterbeen zet ze nu vrijwel in het spoor van het voorbeen. De stand van de hoeven is na
al die jaren ook weer normaal. Van 1 bokvoet, 1 graasvoet en twee slepende achterhoeven heeft ze
nu vier normale hoeven. Op dit moment zit er in haar rechter-achterhoef een klein gaatje in de toon.
Dat maak ik regelmatig schoon, het groeit vanzelf weer dicht.

Nadat ze een paar maanden bij ons was ging ze weer op haar omgeving reageren. Het heeft enkele
jaren geduurd voordat we met haar in de natuur konden rijden want toen ze eenmaal weer reageerde
op haar omgeving bleek ze, op in de bak rijden na, alles eng te vinden. We hebben verschillende
cursussen met haar gevolgd om te snappen hoe een paard denkt en voelt. Met heel veel geduld is
dat goed gekomen.

Ze was geschoren toen ze bij ons kwam en nadat we haar zonder deken buiten konden zetten
duurde het nog tot in het najaar voordat haar vacht weer dikker was. We hebben haar nog één winter
een dun dek opgedaan maar toen haar vacht na anderhalf jaar weer normaal was heeft ze nooit meer
een dek opgehad. Ook met strenge winters had en heeft ze het niet koud.
Haar bit hebben we na een paar jaar uitgelaten. Ze kreeg een bitloos hoofdstel en werd daardoor
meer ontspannen in haar hoofd en hals. De pijn die ze aan één kant in de hals had verdween. De
keren dat ze schrok en in galop wegschoot kregen we haar sneller weer in stap dat toen ze nog een
bit inhad.

Alle jaren hebben we zes keer per jaar haar mest laten testen op wormen bij VPL ‘t Woud. Ze heeft
nog nooit een positieve wormtest gehad ondanks dat ze met paarden stond die niet of maar af en toe
ontwormd werden en paarden die veel wormen hadden. Blijkbaar heeft ze veel weerstand tegen
wormen. Ze is één keer preventief ontwormd met een kuur die ook tegen lintworm diende omdat
lintworm niet in mestonderzoek kon worden aangetoond. Ze werd daar ziek van: na twee dagen
kreeg ze zoolzweren en was er lichamelijk ellendig aan toe. Het duurde drie weken voor ze weer
beter was. In overleg met parasitoloog Wicher Holland van VPL ‘t Woud hebben we afgelopen
jaren niet meer preventief tegen lintworm behandeld.

Puk is de beginjaren verschillende malen behandeld door een paardenfysiotherapeut/osteopaat
omdat ze zo raar liep. Of dat aantoonbaar hielp weten we niet, maar we dachten van wel.

Sinds 2011 behandelt de paardentandarts Daan Staller uit Noord-Holland Puk een maal per jaar.
Volgens hem heeft Puk een goed gebit voor haar leeftijd.

Als het langere perioden achtereen warm en droog weer is, heeft Puk kans op oogontsteking. De
paardendokter vermoedde dat het een soort allergie was van pollen die in haar oog waaien. We doen
Puk sindsdien een vliegenmasker op als we merken dat het droog en warm weer blijft en doen
“bright eyes” om haar ogen waardoor haar ogen geurloos blijven en er geen vliegen in de
ooghoeken gaan zitten.

Eten
Puk houdt veel van eten. Ons grootste probleem met haar was: hoe laten we haar afvallen.
Dat lukte jarenlang niet ondanks allerlei maatregelen en hooi geven in een hooinet met kleine
mazen.
Sinds ze dag en nacht op het land staat is dat probleem voorbij. Ze blijft mooi op gewicht en is ook
niet meer stijf. Toen ze nog ‘s winters ‘s nachts op stal stond had ze ‘s ochtends een half uurtje
nodig voordat ze niet meer stijf liep. Dat is nu helemaal over.

Gras
We lieten Puk altijd zeven tot tien dagen aan het jonge gras wennen benauwd als we waren dat ze
bevangen zou raken en we letten goed op de temperatuur vanwege mogelijke fructaangehalte in het
gras. Dat is tot nu toe goed gegaan. Ze staat sinds januari 2013 dag en nacht buiten, op een
winterland zonder gras en een zomerland met gras.

Karakter van Puk
Puk is geen knuffelpaard. Borstelen vindt ze fijn maar van aaien en aan haar lijf zitten moet ze in de
regel niks hebben. Ze reageert dan met opzij stappen. Ze is ook vrij eenkennig, zowel naar paarden
als naar mensen toe. Ze heeft in de jaren dat we haar hadden één keer echt vriendschap met een
andere merrie gesloten. Ze gaat wel goed om met andere merrie’s en ruinen maar alleen met die ene
merrie merkten we dat ze een koppel waren en alles samen deden.
Ze eet in de regel ook liever alleen dan met een paar naast elkaar.

Puk leert graag nieuwe dingen en als dat met eten beloond wordt gaat het helemaal goed. Zo hebben
we haar het woord “EX” geleerd, wat betekent dat ze iets heel goed heeft gedaan.
Voorbeeld: er hing een wapperend rood-wit lint aan een lantaarnpaal. Ze was er bang voor en liep er
met een grote bocht omheen. Ik stapte af, liep met haar naar het lint toe en pakte het in mijn hand
en op het moment dat ze met haar neus het lint raakte riep ik enthousiast “EX” en gaf haar meteen
een snoepje. Ik steeg weer op en had grote lol toen ik even later merkte dat ze uit zichzelf naar een
ander wapperend lint liep en ervoor bleef stilstaan! Ja, natuurlijk weer “ex”geroepen en een brokje
gegeven.

Puk is meer een “laat mij maar lekker op het land staan-paard” dan een “ha, lekker buiten rijden-
paard”.

Ja, wat valt er verder nog te zeggen over Puk? Wij hebben veel van haar geleerd, “groen” als we
waren toen we haar kochten. En dat Puk lichamelijk en geestelijk zo vooruitgegaan is, dat voelen
we echt als een beloning voor onze inspanningen. We hebben ons heel wat keren machteloos
gevoeld als het mis ging, dikke tranen vergoten en dan toch maar weer opnieuw begonnen.
Het voelt dubbel dat de Paardenkamp voor Puk een nieuw begin en voor mij een afsluiting is.

Blij en verdrietig tegelijk. Verdrietig omdat ik door lichamelijke noodzaak afscheid van haar moet
nemen. Maar blij in de wetenschap dat ze goed terecht komt en dat vindt ik het allerbelangrijkst!

Saskia van het Schip