full screen background image

Onze paarden

Terug naar alle paarden

Ducko

Opgenomen: 0089-06-06
Geb. Datum: 0089-06-06
Geslacht: Ruin
Ras: N.R.P.S
Ras Info:
Soort:
Kenmerk: Palomino
Schofthoogte: 158
Afkomstig: Uithuizen
DUCKO

(vader Neon, moeder Welsh x arabier))

Vanaf mijn kleutertijd was ik gek op paarden en ooit zou ik een paard hebben. Wat mij tegenhield, toen ik in de gelegenheid was om een paard te houden, was dat er ooit een eind aan het leven van het dier zou komen en dat zag ik als één van de ergste dingen die mij kon overkomen. Toen las ik over De Paardenkamp in Soest en bedacht me dat ze daar hun oude dag zouden moeten kunnen slijten en ben donateur geworden.

Ducko’s verhaal begint op mijn verjaardag, 21 maart 1991. Hij was toen 2 jaar en alles wat voor mij onverstandig was om aan te schaffen.

Ik had geen ervaring met een eigen paard en had bedacht dat ik een 5 jarige bereden Haflinger merrie moest hebben om mee te beginnen.

Ducko was 2 jaar, ruin en 75% arabier. Maar ik was hopeloos verliefd en dan is het verstand nergens meer.

Hij heeft me (en mijn man) alle kanten laten zien van het weiland en de stal en maakte ons duidelijk dat hij niet alleen wilde zijn. Het toeval wilde dat er in april een grote paardenbeurs was in Essen. Hier ging ik heen voor spulletjes en kwam terug met een gewonnen paard, Stella een 2 jarige Haflinger merrie. Ducko had zijn gezelschap.

Hij werd zadelmak gemaakt door een kundige vriendin, maar ik vond mezelf niet goed genoeg voor hem en liet anderen op hem rijden. Ik reed op Stella en keek verliefd naar mijn mooie palomino arabier.

Toen Ducko 6 jaar werd, had ik besloten dat hij naar een betere ruiter moest en verkocht hem aan Sharon. Hij heeft 6 jaar in Dordrecht gestaan en heeft haar veel plezier bezorgd. Toen hij 12 jaar was kreeg hij hoefkatrolontsteking en kon niet meer in de sport gebruikt worden. Hij mocht terug naar mij en ik heb nog jaren heerlijke buitenritten met hem gemaakt. En hij kwam terug bij Stella, zijn grote liefde.

Zij zijn nooit meer apart geweest. Samen zouden ze naar Soest gaan om hun oude dag te slijten. Helaas heb ik Stella in januari met heel veel verdriet in moeten laten slapen omdat ze zoveel pijn aan haar been had, wat niet verholpen kon worden.

Sinds die tijd heb ik logees om hem gezelschap te houden, maar dat zijn tijdelijke oplossingen en ik ben dan ook heel blij dat hij nu in een kudde paarden mag lopen en “paard” mag zijn.

Bedankt, ook namens Ducko en Stella (in memoriam)

Shirley Molenkamp

Uithuizen