full screen background image

Onze paarden

Terug naar alle paarden

Erwin

Opgenomen: 1984-03-10
Geb. Datum: 1984-03-10
Geslacht: Ruin
Ras: Fjord
Ras Info:
Soort:
Kenmerk:
Schofthoogte: 145
Afkomstig: Vlieland
Erwin

Hallo lieve paardenliefhebber,

Mijn naam is Erwin (bijnaam Erwininos van Nininos) ik ben zoals je ziet een fjord, geboren in Loppersum op 10 maart 1984. Papa is Hjaerter Knaegt en mama is Achia.

Over mijn eerste 8 levensjaren kan ik jullie niet zoveel melden, herinneringen van een paard beginnen wij pas te onthouden vanaf 9 jaar. Afijn, op mijn achtste dus stond ik in een grote wei in Een (klein plaatsje in Drente) met nog wel 100 andere paarden. Opeens komen er twee mensen de wei in, (ze leken wel aardig) en die namen me mee in de trailer. Nou op zich was dat niet zo raar, eerst hobbel de bobbel over de weg en toen stonden we stil en dacht ik HA, eruit. Maar dit was niet het geval, ik moest nog wel 1.5 uur staan en schommelen zeg dat we deden. Achteraf bleek dat we op zee zaten en onderweg waren naar een eiland, Vlieland.

Eenmaal daar kwam ik in een wei aan de Waddenzee te staan samen met nog een paar fjorden, wat een uitzicht had ik zeg, niet te filmen. Na een paar dagen begon ik me toch wel af te vragen wat ik hier nou kwam doen. Die andere fjorden werden steeds uit de wei gehaald en werden dan voor een vreemdsoortige kar gezet, zou dat mijn nieuwe baan zijn? En ja hoor na ongeveer een week werd ook ik uit de wei gepakt en na passen en meten van hoofdstel en tuig voor de wagen gezet. Beide nieuwe baasjes gingen mee, 1 stuurde, remde en mende, de ander zat op het puntje van de bok om er goed af te kunnen springen voor als ik eventueel gecorrigeerd zou moeten worden. Ha ha ha, natuurlijk deed ik gelijk goed m'n best en was ik al snel ingewerkt en goed in mijn werk, dat bestond uit het vervoeren van bagage op een boerenwagen, van de boot naar de camping en natuurlijk ook weer terug naar de boot, badgasten mogen geen auto meenemen naar Vlieland, vandaar dat wij de bagage vervoerden. Ook aanhangwagens deden we, die werden aan de trekhaak achter de kar gehangen.

Dat werk deed ik grotendeels op Camping Stortemelk, en daar kamperen heel veel mensen met heeeeeel veeeeel kindjes. Deze kindjes wilden natuurlijk maar al te graag meerijden en stonden dan aan de kant van het schelpenpad al van verre te roepen: MOGEN WE MEERIJDEN???

Dat zinnetje kan ik wel dromen. Af en toe nam de man of vrouw op de bok deze kindjes wel eens mee, als we het tenminste niet al te druk hadden.

In mijn eerste en tweede werkseizoen namen mijn baasjes nog geen kinderen mee omdat ik soms nog wel eens een rare uitspatting had. Zo ben ik een keer nadat ik in de gaten had dat 1 teugel los was ervandoor gelopen, van op hol slaan was geen sprake, ik wilde gewoon naar huis. Netjes al dravend over het schelpenpad, zonder bestuurder maar wel met kar, hup naar de uitgang van de camping. Tot mijn pech bleef de kar in het hek hangen en stond ik wel heel abrupt stil. Het hondje wat met me mee was in de wagen werd gelanceerd en met een driedubbele salto vloog hij van de kar. Mijn baas was op dat moment not amused en werd zelfs een beetje boos op me, later hebben we er hartelijk om gehinnikt.

Zo stond ik ook eens overheerlijke brokjes te eten bij de schuur en op onverklaarbare wijze voor mijn baasjes was het me gelukt om mijn strengen zo om de kar te krijgen dat ik er met kar en al vandoor kon naar het weiland, lachen joh het halve dorp achter me aan maar ik was toch lekker sneller en stopte pas voor het hek van het weiland. Daarna kregen we stands achterin de tuin waar we op ons gemak konden eten en waar ze ons ook voortdurend in de gaten konden houden, toen was ontsnappen niet meer te doen.

In de winter deden we niet zoveel dus dachten mijn baasjes dat ze me wel even uit konden lenen aan de manege. Nou......... dat hebben ze geweten, in galop kreeg ik iedereen eraf en toen er uiteindelijk een sleutelbeen gebroken was hoefde ik daar ook niet meer heen, zeg nou zelf; je kan maar 1 ding heel erg goed doen en dat was voor mij de kar trekken en niet met een menspersoon op mijn rug rondlopen.

Na achttien jaar trouwe dienst, 18 seizoenen van heel hard weren en ik weet niet hoeveel bagage vervoeren, sta ik nu hier op de paardenkamp. Mijn loopbaan als werk/trekpaard is voorbij en na een zwaar afscheid(van beide kanten) van mijn baasjes, geniet ik hier van een welverdiende oude dag. Als jullie me tegenkomen op de paardenkamp, willen jullie dan wel eens MAG IK MEERIJDEN roepen, want dat zinnetje mis ik toch wel een beetje.

Paardengroet van mij, Erwin dus.